Neden Tükenelim?

Madem Bitecek, Neden Tükenelim?

Bazen insan, sanki hiç bitmeyecekmiş gibi planlar yapıyor; sonra bir an geliyor, her şeyin geçici olduğunu hatırlıyor ve panik başlıyor. Oysa sonunda öleceğimiz bir hayatı yaşayacağız diye delirmenin ne faydası var?

Bu gerçek korkutucu değil aslında, özgürleştirici. Çünkü sınırlı olan her şey kıymetlidir. Sonsuz olsaydı ertelemek kolay olurdu; ama sonlu olduğu için bir çayın buharı, bir çocuğun gülüşü, bir akşamüstü gökyüzü değer kazanıyor.

Belki mesele, ölüme rağmen yaşamak değil; tam tersine, ölümü bilerek yaşamı ciddiye almak. Bugün, yarının güçlü versiyonunu inşa ettiğin gündür. Paniklemek yerine sevmek, kırılmak yerine üretmek, susmak yerine yazmak…

Sonunda öleceğiz evet. Ama o sona kadar, gerçekten yaşamış olma ihtimalimiz var. Ve insanı delilikten kurtaran tek şey, tam da bu ihtimal.

Zaman zaten avuçlarımızdan usulca akıp gidiyor; bir de biz korkuyla hızlandırıyoruz. Oysa hayat, panikleyenlere değil, duranlara kendini açıyor. Bir nefes kadar kısa belki ama o nefesin içi kocaman.

Ölümü düşünerek yaşamak insanı daraltmaz; tam tersine gereksiz yükleri ayıklar. Kim kırmış, kim kalmış, kim ne demiş… Hepsi bir gün susacak. Geriye yalnızca nasıl sevdiğin, nasıl direndiğin, nasıl iz bıraktığın kalacak.

Sonlu olmak trajedi değil; pusula. Nereye bakman gerektiğini hatırlatan sessiz bir işaret. O yüzden tükenmek yerine, yanmayı seç. Ama kendini yakarak değil; içini ısıtarak.

Ve gün geldiğinde perde kapanırken, korkudan değil; yaşanmışlıktan yorulmuş ol. Çünkü ölüm kaçınılmazdır belki ama eksik yaşamak, bizim seçimimizdir.

...

Selda Öztürk